Wróżbici i ignorancja

Chrześcijanie nie mają czasu na wróżby. Wiedzą: ponoszą odpowiedzialność przed Bogiem za swoje decyzje. Dlaczego urzędnik mianuje ludzi na stanowiska? To pytanie bez odpowiedzi. Ale oczywiście wiem dlaczego. Społeczeństwo im na to pozwala. I robi to z własnej ignorancji. Aktywistka Maria Berlińska stale powtarza w swoich postach o Jermaku: “politycy PO”, “politycy zawsze są politykami”. Ale prawda jest taka, że Jermak nie jest politykiem i nigdy nim nie był. Jest urzędnikiem, który nielegalnie przejął władzę. Sprawuje ją tylko dlatego, że aktywiści, którzy powinni sami sprawować władzę, uciekają się do takich uzurpatorów, legitymizując ich. I powtarzają za nimi: “politycy zawsze są politykami”. Być może jest to zrozumiałe – w końcu wszyscy ciągną do tych, którzy mają realną władzę polityczną. A Jermak z pewnością ją miał. Ale odpowiedzialni obywatele nie mogą nazywać urzędników politykami, a godząc się na to, sieją nieufność do tych, których lud wybrał.

Każdy, kto mówi: “Jestem poza polityką” lub “politykom nie można ufać”, albo dąży do uzurpacji władzy, albo próbuje uchylić się od odpowiedzialności za swoje wybory polityczne. Adwokat Ihor Fomin znalazł się w niezręcznej sytuacji: jego klient nie jest parlamentarzystą, a różnica między “parlamentarzystą” a “posłem ludowym” w tym kontekście jest kwestią drugorzędną. Ale nawet ci, którzy krytykują Fomina, nie wiedzą, że jest on w rzeczywistości znanym i odnoszącym sukcesy prawnikiem. Poznałem go, gdy byłem jeszcze dziennikarzem, a on bronił Jurija Łucenki, bezprawnie uwięzionego przez reżim Janukowycza. Sprawa trafiła do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, a Łucenko wygrał. Skarżącego reprezentowali Ihor Fomin, Walentyna Telyczenko i Anatolij Buszczenko – szanowani prawnicy z doświadczeniem i historią w obronie praw człowieka.

Problem, który nas niepokoi, to nie tylko błędy jednostek. To globalna ignorancja, która wypacza prawdziwe oceny, zacierając granice między politykami a urzędnikami, między profesjonalistami a amatorami, między odpowiedzialnością a nieodpowiedzialnością. Na końcu tej drogi znajduje się wiara i obskurantyzm, które dzielą społeczeństwo.

Oryginalne źródło: https://espreso.tv/